Niewydolność serca - kiedy i jak reagować

Niewydolność serca - kiedy i jak reagować

2018-07-17

Niewydolność serca

Według Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego definiowana jest jako zespół objawów klinicznych spowodowanych nieprawidłowościami budowy i funkcji serca, prowadzącymi do upośledzenia dostarczania tlenu do tkanek proporcjonalnie do ich zapotrzebowania metabolicznego, a mówiąc prościej , serce nie jest w stanie pompować krwi wystarczająco w stosunku do potrzeb organizmu. 

Niewydolność serca staje się istotnym problemem zdrowia publicznego i jednym z największych wyzwań współczesnej kardiologii. Szacuje się, że w Polsce choruje na nią od 800 tys. do nawet miliona osób. Mimo znacznego postępu w leczeniu dalej jest częstą przyczyną hospitalizacji, a w zaawansowanej fazie stanowi istotną przyczynę zgonów.

Dlatego bardzo ważne jest zapobieganie i leczenie chorób prowadzących do uszkodzenia serca, takich jak : choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca.

Nie ma pojedynczego testu diagnostycznego pozwalającego rozpoznać niewydolność serca.  Jest to rozpoznanie kliniczne obejmujące występowanie objawów odczuwanych przez chorego , jak i tzw. objawów przedmiotowych , które są określane podczas badania lekarskiego. 

Typowe objawy odczuwane przez pacjenta to :

- duszność
- ortopnoe – to duszność pojawiająca się krótko po położeniu się
- napadowa duszność nocna – występuje później niż ortopnoe, budząc chorego   ze snu
- zmniejszenie tolerancji wysiłku , zmęczenie.

Inne, mniej typowe objawy to : nocny kaszel, świszczący oddech, wzrost masy ciała, kołatania serca, utrata apetytu, uczucie pełności. 

Do rozpoznania , monitorowania i kontrolowania skuteczności leczenia niewydolności serca, oraz oceny rokowania niezbędne jest wykonanie badań dodatkowych. 

  1. Badania laboratoryjne – morfologia krwi, BNP, stężenie kreatyniny, stężenie sodu, potasu, białka całkowitego i albumin, aktywność enzymów wątrobowych, glukoza na czczo, stężenie TSH, badanie ogólne moczu.
  2. Badanie elektrokardiograficzne (EKG) – w większości przypadków zapis jest nieprawidłowy i pozwala określić prawdopodobną przyczynę niewydolności serca oraz zaplanować prawidłową terapię.
  3. Badanie echokardiograficzne (UKG) – dostarcza najwięcej informacji na temat budowy i czynności serca
  4. RTG klatki piersiowej – pozwala wykryć ewentualne schorzenia towarzyszące niewydolności krążenia
  5. Test ergospirometryczny – jest ważnym badaniem w ocenie chorych z niewydolnością serca. Pozwala na obiektywizację stopnia nietolerancji wysiłku, ocenę odpowiedzi na zastosowane leczenie, określenie rokowania, różnicowanie przyczyn sercowych i płucnych duszności oraz kwalifikację do rehabilitacji kardiologicznej.

 

Podstawowe zasady leczenia niewydolności serca

  1. Regularne przyjmowanie leków w stałych godzinach.
  2. Codzienna kontrola masy ciała (na czczo, po porannym oddaniu moczu), ciśnienia i tętna.
  3. Zwiększenie dawek leków moczopędnych w przypadku narastania obrzęków oraz wzrostu masy ciała o 2 kg w ciągu 3 dni.
  4. Unikanie infekcji i ich optymalne leczenia.
  5. Szczepienia przeciwko grypie.
  6. Unikanie używek.

 

ZWRACAJ UWAGĘ NA TE OBJAWY

 

  1. Wezwij karetkę w przypadku : 

- trudności z oddychaniem
- duszności spoczynkowej
- kaszlu z krwiopluciem
- dezorientacji
- bólu w klatce piersiowej

 

  1. Skontaktuj się z lekarzem w przypadku :

- wzrostu masy ciała o 2 kg w ciągu 3 dni
- nasilenia duszności
- większych obrzęków
- uczucia pełności w brzuchu
- utraty apetytu
- osłabienia, zawrotów głowy
- nasilenia kaszlu
- snu w pozycji siedzącej z powodu duszności
- niezamierzonego spadku masy ciała
- konieczności stosowania innych leków.

 

  1. Wszystko pod kontrolą :

- bez duszności
- bez obrzęków obwodowych
- bez bólu w klatce piersiowej
- stabilna masa ciała
- bez działań niepożądanych leków.